Лагата не им боде очи на луѓето колку што им боде вистината. Лагата им дава мир, а вистината им ја руши удобноста. Кога некој ќе им удри во ставот што си го изградиле, во сликата што ја имаат за себе, или кога гледаат дека некој им се меша во нивниот свет – одма скока силен отпор, со лутење и оттурнување. 
Значи додека сите молчат за проблемот – мирно е. Се прават сите дека е нормално, дека така било отсекогаш, дека не е страшно. Ама кога некој ќе го каже јавно тоа што сите го гледаат, а никој не сака да го изусти – настанува хаос, затоа што е премногу точно. Луѓето најчесто молчат од страв, од срам, од последици, од напад и одмазда. Стравот е најголема кочница за збор кај овој народ. 
Кај нас најболно е што се води борба против правото да ја кажеш. Се шири таа извитоперена логика дека ако сакаш да зборуваш за проблем, мора да си „голем“ човек, се мисли на авторитет и јавна личност. А ако си обичен – мораш да трпиш и молчиш. Тоа е жива глупост. Вистината не станува повистинита ако ја кажал некој со функција, а ниту помала ако ја кажал човек без титула.
Значи луѓето ти ја намалуваат веродостојноста затоа што не си „доволно важен“. Луѓето во хиерархии реагираат на статус – на висок статус каде полесно се врзува со престиж и знаење а низок полесно се оттурнува. Значи не се гледа само содржината, се гледа и од која уста дошла.
Затоа кај нас се мисли дека „мал човек“ немал право да зборува, бидејќи тоа ќе го сватиле како булинг врз жртвите. Замолчувањето е само тоа што ти ја продолжува агонијата. Жртвите не ги спасува тишина, ги спасува збор, сведоштво и притисок. Ако им кажеш на обичните луѓе дека мора прво да станат авторитет за да смеат да зборуваат, ти свесно им кажуваш да си седат мирни, да не отварат уста, зошто ќе ги јаде гујката, и да чекаат некој да им падне од небо за да им ја одработи болката. Е тоа е расипана гнасна логика.
Ако признаеш дека системот е расипан, дека насилството се покрива, дека врските ги штитат виновниците – тоа многумина не можат да го поднесат. Затоа најлесно е да се нападне тој што зборува. И секоја голема неправда прво преживува преку малите замолчени луѓе. Сега разбирам зошто во оваа држава никој не се осмелува вистински да преговори. Па никој не е луд да страда за сите. Зошто па тој некој да влегува во оган а сите да чекаат на готово. Но и ова си има причина зошто се случува.
-Кога вистината ќе удри и ќе запали бес кај луѓето, значи дека погодила право во жива рана која крвари во сите нас. 
Кога телото на еден народ крвари, тоа се лечи, ама кога душата на еден народ крвари, тогаш станува невидлив.
Бидејќи работам со луѓе и со нивните проблеми, заклучив дека овој народ, никогаш не видел убавини, бидејќи тој веќе се соживеал со улогата на жртва и мисли дека така треба да биде. И затоа сме сите на ова дереџе. Да се надеваме дека еден ден Бог ќе се смилува на нас и ќе ни ги излечи раните на душата!

Ние не сме лош народ. Проблемот е што предолго време живееме во недоверба и фрустрација. Нашето општество влезе во состојба на аномија, односно во растурен систем на вредности, токму поради недовербата кон институциите и кон луѓето. Секоја средина со многу ниска доверба ја јаде сопствената социјална кохезија и ја прави државата тешка за функционирање. Кога човек нема каде да се пожали, нема кому да му верува и го нема тоа чувство дека некој навистина ќе го слушне, тогаш започнува распадот. Прво во семејството, па во врските, пријателствата, соседството и на крај во целото општество. Бидејќи човек што предолго се чувствува понижен, изневерен, небезбеден и без глас, многу ретко го насочува бесот кон вистинскиот извор на проблемот. Најлесно му е да го истури врз поблиската, послабата или повидливата мета. А од сето тоа најмногу страдаат децата и младите.


Извештаите што ги прочитав наведуваат дека дури 4 од 5 деца во земјата се соочуваат со насилство од родителите. Уште пострашно е што две третини од оние што потврдиле дека виделе насилство врз деца, воопшто не го пријавиле. А токму врската со родителите, училиштето и заедницата е еден од главните заштитни фактори кај детето. Кога тоа ќе ослаби, расте агресијата, ризичното однесување и деликвенцијата. И тоа денес веќе се гледа. Во последно време сѐ повеќе малолетни лица влегуваат во криминал, а тоа не е знак дека детето е родено лошо. Тоа е знак дека домот, семејството, училиштето и средината потфрлиле. Значи дека веќе ни се случило душевно осиромашување на заедницата. Излезот не е во уште поголема омраза кон различните. Излезот е во итно враќање на критериумот, довербата, границите, пријавувањето на насилството, работата со родителите и посилни стручни служби во училиштата.